Populismo na Policía

Se algu√©n me chega a dicir, fai trinta e sete anos, que no seo da polic√≠a espa√Īola se √≠a a producir un fen√≥meno de populismo, puro e duro, por parte de alg√ļns dos seus membros, dir√≠a que estaba tolo. M√°is, por moito que nos asombre e nos doa, est√° a pasar.

A Polic√≠a e os membros que a compo√Īen non son alleos √° realidade da sociedade na que viven. E se algo resulta claro e evidente √© que, a nosa sociedade, e dun xeito especial a pol√≠tica, est√° chea dese xeito irresponsable e demag√≥xico dalg√ļns dirixentes, pol√≠ticos, sindicais, de asociaci√≥ns de todo tipo…, que non vacilan en po√Īer en serio risco o futuro da sociedade ou das s√ļas organizaci√≥ns por un presente ef√©mero.

Ese populismo, despois dun breve per√≠odo no que as s√ļas proclamas demag√≥xicas convencen a un n√ļmero importante de persoas, ao non tardar moito, desfiguran a democracia e non te√Īen m√°is remedio que regresar ao lugar de orixe. M√°is, o dano ocasionado, xa √© irreparable.

Por raro que pareza, este movemento est√° a suceder no seo dos Corpos e Forzas de Seguridade do Estado, onde un grupo de funcionarios, xa que chamarlles polic√≠as ser√≠a prostitu√≠r a palabra e a profesi√≥n, moitos deles pertencentes a esas numerosas promoci√≥ns, con un precario control de acceso, aproveitando a situaci√≥n de crise xeneralizada e o af√°n de prosperar dalg√ļns destes iluminados, inventan un movemento policial, que ben poder√≠amos denominar como popular e extremista.

Do mesmo xeito que na política, o seu argumento foi que as organizacións sindicais policiais, que habían nacido e loitado contra a ditadura, para facer unha policía civil, que defendese os dereitos dos policías e que servise unicamente ao cidadá, eran casta e non se preocupaban polos problemas do colectivo, que so pensaban en liberacións e vivir a corpo de rei. Máis eles, co paso do tempo, convertíanse en organización sindical, igual que as que criticaban.

Ao lector isto sonaralle a alg√ļn movemento no eido pol√≠tico que logo se converteu en partido e que agora lle gusta pisar a moqueta do poder. E somos moitos os que pensamos que ambos movementos gardan unha estreita relaci√≥n, a√≠nda que outras forzas pol√≠ticas tam√©n se queren aproveitar de meter baza neste movemento no seo da polic√≠a. De feito, moitos dos seus dirixentes son, non s√≥ propagandistas entusiastas, sen√≥n colaboradores rentados dalg√ļns destes partidos pol√≠ticos.

Este populismo policial lles vende √° s√ļa clientela que os seus l√≠deres son xente con mentes l√ļcidas, coraz√≥ns quentes e mans limpas. Que nada te√Īen que ver co pasado da polic√≠a nin das s√ļas organizaci√≥ns sindicais tan corrompidas, traslad√°ndolle √° s√ļa clientela aquela m√°xima de Plat√≥n de que ‚Äúo ignorante obedeza e que o sabio goberne e mande‚ÄĚ.

A todos estes seguidores lles diría que non se chamen a engano. Cando estes populistas da policía alcancen a ansiada meta de converterse nunha organización sindical con representación, farán o mesmo que o que agora critican.

Namentres, que o ignorante obedeza.

 

José Freire

Facebooktwittermailby feather

También te podría gustar...

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *